speaker-photo

Arne Popma

Dat de coronapandemie, en het gevoerde beleid, impact heeft op jonge mensen mag genoeglijk bekend zijn. Maar hoe negatief is die impact eigenlijk? En zijn er niet ook jongeren die baat bijvoorbeeld baat hadden bij het “verplicht thuis in je eentje chillen”?
In deze presentatie een verslag van een zoektocht naar een verhaal van variatie en nuance. Maar ook naar lessen die we kunnen leren om als professionals mét jongeren samen aan een veerkrachtiger samenleving te bouwen.

In het eerste deel van de lezing staan we stil bij het beeld dat tot nu toe naar voren komt uit onderzoek naar de impact van Corona (maatregelen) op mentaal welzijn van kinderen en jongeren. Wat was de impact tot nun toe en wat kunnen we nog verwachten? Wat zijn factoren die kinderen meer of minder kwetsbaar maken voor de pandemie? En stonden we als jeugdveld eigenlijk klaar om tijdens de pandemie het welzijn van onze kinderen goed te monitoren? Ten tweede beschouwen we welke lessen we zouden kunnen leren. Kunnen we van mentale gezondheid van jonge mensen écht een publieke gezondheidszorg opdracht maken, zoals de WHO al vóór de pandemie bepleitte? En wat bedoelen we daar dan mee? Kunnen we daarin samen optrekken met jongeren zélf? Tot slot bespreken we ónze rol als professionals in deze uitdaging. Is het voldoende als wij gewoon voor goede zorg zorgen als jonge mensen bij ons in de spreekkamer zitten? Of moeten wij ons meer tegen het brede maatschappelijke vraagstuk aan bemoeien? En hoe doen we dat dan? Zijn we daartoe opgeleid? Voelen we ons daar comfortabel bij? Aan de hand van enkele principes van de Beweging van 0, worden er in ieder geval een aantal suggesties gedaan....aan u om de vraag voor uzelf te beantwoorden welke rol u wilt spelen hierin! www.bewegingvannul.nl