Nieuwe behandelingen: Grensverleggend of ongeloofwaardig?

Met de regelmaat van de klok sijpelen nieuwe behandeltrends het psychotherapeutische landschap binnen. Die nieuwe behandelingen kennen vaak gretig aftrek, zeker als ze met een wetenschappelijk sausje overgoten zijn. Maar zijn ze de hype wel waard, of teren ze op een voedingsbodem van spin en wensdenken? De nood aan nieuwe behandelingen lijkt duidelijk. Het failliet van die opeenvolging van nieuwe behandelingen ook. Ter illustratie, geen enkele van de depressiebehandelingen die geïntroduceerd zijn in de afgelopen 50 jaar blijkt meer effectief dan voorgaande therapieën. De toestand lijkt niet veel beter voor angststoornissen of andere klachten. Met reconsolidatie als casus en de placebo literatuur in het achterhoofd, zal ik illustreren waarom de gretige uptake van telkens weer nieuwe behandelingen zo vaak tot teleurstelling leidt, waarom de vertaalslag tussen wetenschap en praktijk gebaat is bij meer rigeur en helderheid, en wat er daarbij aan beide kanten fout loopt. Conclusie: de wetenschap is gebaat bij meer bescheidenheid. En de clinicus bij meer schroom in het omhelzen van nieuwe ontwikkelingen en meer verdieping en betere implementatie van wat aantoonbaar werkt.